Kışı atlattık ama yediğimiz ayazı unutmayız gari.
Toplamda biri diğerinin ardı sıra 13 günlük kısıtlama sona erdi.
En sonuncusu 7 gün devam etti.
Sizlerle paylaştığım pek çok makalem silindi ve onlara erişim yasağı uygulandı.
Çok üzücü değil.
Silinenlerin hepsinin bir kopyası bilgisayarımın belleğinde ve bulutlarda.
Ve vakti zamanı gelince tekrar insanlarla paylaşılacak.
Biz gariban bir milletiz.
Kısıtlama, yasaklama ve silme!..
Bize vız gelir tırıs gider.
İskenderiye kütüphanesinin yakılması,
Roma’ya ne kazandırdı?
Güncel bir tabir ile “bir tripod, bir kamera!..”
Yenilecekler!..
Silinen tüm bilgileri önümüzdeki hafta you tube kanalım üzerinden tekrar edeceğim.
Yalnız tüm bunları yaparken üzüldüğüm tek bir şey var.
O bilgiler yayınladığım tarihlerde çok değerliydi.
Uyarıcıydı,
Yazılan reçeteyi uygulamadığı için durumu ağırlaşan hastaya aynı reçeteyi hatırlatmak ne kadar işe yarar?
Bilmiyorum. Belki geç de olsa işe yarar.
Hep dediğim gibi. Amaç sadece sizlere ulaşmak ve sizleri uyarmak da değildi.
Tüm bunların yanında,
Tarihe bir kayıt olsun istedim.
Kayıt önemli. Toz duman ortadan kalkınca hesaplaşma o kayıtlar üzerinden yapılacak.
Beni tanıyan eski arkadaşlarım yeni olanlara anlatsın.
Vaktim olduğu sürece yorumlarınızın tamamını okurum ve büyük bir kısmına cevap veririm.
Kısıtlama günlerinde bu bile yasaklandı.
O yüzden önemli katkı ve yorumlarınız cevapsız kaldı.
Bu arada küçük bir ameliyat geçirdim.
Ellerimin sağlığı için.
Gördüğünüz gibi klavye kıvraklığı ve cerrahi yetenekleri artık daha da arttı.
Sevgi ve saygılarımla.
Bu ayazı unutmam merak etmeyin.
